Wanneer ik iemand portretteer, zijn de ogen altijd mijn uitgangspunt. Ze vertellen een verhaal zonder dat er woorden nodig zijn. Elke iris heeft een unieke structuur, kleur en diepte – het is als een vingerafdruk van de ziel.
Ik richt mijn focus tijdens de shoot op de blik. Niet per se recht in de camera, maar soms juist wegkijkend, denkend of dromend. De richting van de ogen bepaalt de energie in het beeld.
Bij close-ups van het gezicht besteed ik extra aandacht aan scherpstelling. De ogen moeten kraakhelder zijn. Zelfs de kleinste reflectie kan bijdragen aan de intensiteit van de foto.
Het licht vangen in de iris
Een goed geplaatste lichtbron zorgt voor schittering in de ogen. Die ‘catchlight’ maakt het beeld levendiger. Natuurlijk daglicht is mijn favoriet, bij voorkeur schuin van voren of vanaf opzij.
Bij kinderen zijn de ogen vaak nog groot en helder, wat zorgt voor een onschuldige uitstraling. Bij ouderen vertellen de ogen over ervaringen, met kleine lijntjes en een bepaalde rust die je niet kunt faken.
Ik vermijd harde flitsers, want die doden de diepte in een iris. Een zachte reflectie, eventueel via een witte muur, werkt veel beter om het oogvolume zichtbaar te maken.
Ik herinner me een shoot waarbij de ogen van een jongen zo fel blauw waren, dat ze het hele beeld bepaalden. We kozen bewust voor een neutrale outfit en achtergrond, zodat zijn blik alle aandacht kreeg.
De ogen vertellen het verhaal
Ik stel mensen vragen tijdens het fotograferen. Niet om antwoorden, maar om de ogen te laten spreken. Emoties borrelen vanzelf naar boven, en ik leg dat moment vast.
Ogen zijn de spiegel van het innerlijk, en precies daarom zijn ze zo krachtig in fotografie. Als je erin slaagt die blik te vangen, heb je een portret dat blijft hangen.
liefs
Wendy
11-01-2026
