Elk jaar is er dat moment waarop het licht verandert. Het wordt zachter, lichter, bijna tastbaar. En ergens, vaak nog onverwacht, verschijnen ze weer: de stinzenplanten. Klein, kwetsbaar en tijdelijk – maar voor mij groots in wat ze brengen.
Ik merk dat ik in deze periode anders fotografeer. Rustiger. Aandachtiger. Alsof het seizoen me uitnodigt om te vertragen en opnieuw te kijken.
Wat mij fascineert, is dat deze bloemen nooit hetzelfde zijn. Niet in vorm, niet in licht, niet in gevoel. En misschien is dat wel waarom ik ze elk jaar opnieuw opzoek met mijn camera.
Soms werk ik heel dichtbij, met een macrolens. Dan verdwijnt de wereld om de bloem heen en blijft alleen het detail over. Lijnen, structuren, het spel van licht dat door een bloemblaadje heen valt. Het wordt bijna abstract, alsof je even in een andere schaal van kijken stapt.
Op andere momenten neem ik juist afstand. Ik kies een ander objectief, laat de omgeving meespelen en zoek naar gelaagdheid. Dan gaat het minder om de bloem zelf, en meer om de sfeer eromheen. Het zachte voorjaarslicht dat tussen de bomen doorvalt, de kleuren die in elkaar overlopen, de rust die je bijna kunt voelen.
Ik speel met scherptediepte, met beweging, met imperfectie. Soms bewust onscherp, soms dromerig, soms juist helder en verstild. Niet om het perfecte beeld te maken, maar om te onderzoeken wat er ontstaat.
Wat ik misschien wel het mooiste vind, is dat deze periode zo vluchtig is. Je kunt het niet vasthouden. Alleen even vastleggen, in een beeld dat later weer iets oproept van dat moment.
Voor mij zijn deze foto’s geen registratie van bloemen, maar kleine herinneringen aan licht, stilte en aandacht.
En misschien is dat precies waarom ik elk jaar weer terugga.
liefs
Wendy
18-03-2026
